Erica, de laatste hand aan Daisy voordat de vakantie begint. Terwijl de zon onbarmhartig op het dak van onze trouwe camper Daisy brandt – het wordt vandaag een zwoele 24 graden met een briesje dat precies niets doet – ben ik in een verbeten strijd verwikkeld met een eigenwijze schroef. Erica is niet zomaar een dorp; het is een plek met een ruig randje, diep geworteld in de Drentse veenhistorie. Het dorp ontstond rond 1863 toen kanaalgravers hier hun tenten opsloegen. Tegenwoordig is het de perfecte uitvalsbasis voor ons avontuur, al vraagt de buurt zich inmiddels af of we Daisy aan het verbouwen zijn of dat we een ruimteschip proberen te lanceren.
Wist je dat de naam Erica simpelweg de chique Latijnse benaming is voor de dophei die hier vroeger overal groeide? Daarnaast is dit de enige plek in Nederland waar je bij het Industrieel Smalspoor Museum nog echt kunt ruiken hoe het zwoegen in het veen vroeger aanvoelde – een absolute aanrader voor iedereen die van ronkende nostalgie houdt. En als derde feitje: de inwoners staan bekend als ‘Heidestoepers’, wat mij betreft een eretitel voor mensen die weten wat aanpakken is. Dat aanpakken lukt aardig, al kijkt Ramona vooral toe of de wijnvoorraad in de koelkast wel waterpas staat. Prioriteiten, toch?
Als de laatste gereedschapskist eindelijk dicht kan en mijn vingers zwart zien van het vet, is er maar één plek waar we de inwendige mens gaan versterken: Eetcafé De Albatros. Hier serveren ze de brandstof die een camperaar nodig heeft om de eerste kilometers naar de vrijheid te overleven. De sfeer is er top en het eten is precies wat je nodig hebt na een dag sleutelen. Nederland, berg je maar, want als Daisy straks start, zijn wij niet meer te stoppen! De vakantie kan eindelijk beginnen, zodra ik heb ontdekt waar ik die laatste reserve-onderdelen heb gelaten…
Met een vrolijke zomergroet,
Marcel & Ramona
