Nou, daar zitten we dan, Ramona en ik, in onze trouwe Daisy, ergens in het pittoreske Zwartemeer. En ‘pittoresk’ zeg ik dan met een knipoog, want zeg nou zelf, de grijze lucht die boven dit voormalige veenkolonie hangt, schreeuwt nog niet bepaald ‘lente’! Terwijl we genieten van een welverdiende koffie, wachten we geduldig op het voorjaar dat zich hopelijk snel aandient. Vandaag schijnt het kwik hier niet verder te komen dan een schamele 8 graden Celsius, met een dreigende kans op een fris buitje. Perfect weer dus om binnen te blijven en de lokale geschiedenis in te duiken, of om je af te vragen of die lente ooit nog komt!
En wat blijkt? Zwartemeer is meer dan alleen een stop op weg naar de volgende camping! Wist je bijvoorbeeld dat deze plaats haar naam dankt aan een verdwenen veenmeer? Alsof het dorp een tragisch geheim met zich meedraagt! Ten tweede, en hier komt het uitdagende deel: Zwartemeer was ooit een centrum van turfwinning, een sector die de lokale bevolking met bloed, zweet en veengrond heeft opgebouwd. Durf jij een dagje met een schop de veengronden in te duiken? Lijkt me een fantastische teambuilding activiteit voor de liefhebbers! En als klap op de vuurpijl: de lokale voetbalclub, Zwartemeerse Boys, had blijkbaar in de jaren ’50 en ’60 een bloeiperiode. Misschien moeten we Daisy eens parkeren en kijken of we ze weer aan de praat krijgen met een paar van onze ‘camper-moves’. Ik zeg: een uitdaging waard!
Maar genoeg gekkigheid voor nu. De koffie is op, de gedachten dwalen af naar warmere oorden, en Daisy staat klaar voor het volgende avontuur. Zwartemeer, bedankt voor de inzichten en de uitdagingen!
Met een vrolijke zomergroet,
Marcel & Ramona
